درآمیختن

مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

       سخت

               نامنتظر.

از بهار

        حظّ تماشائی نچشیدیم،

که قفس

          باغ را پژمرده می کند.

از آفتاب و نفس

چنان بریده خواهم شد

که لب از بوسه ی ناسیراب.

برهنه

بگو برهنه به خاک ام کنند

سراپا برهنه

بدان گونه که عشق را نماز می بریم، -

که بی شایبه ی حجابی

با خاک

عاشقانه

               درآمیختن می خواهم.

                                                                    شاملو     

                                                                    ١٣۵٢

 

/ 0 نظر / 5 بازدید